Liturgia Kościoła pozwala nam dzisiaj czcić Maryję, Matkę Bożą jako wniebowziętą. Maryja jako niepokalanie poczęta i pełna łaski przez całe swe życie nie popełniła najmniejszego grzechu; ustawicznie jeszcze wzrastała w łasce i w tym stanie po zakończeniu ziemskiego życia została przeniesiona do nieba.
Droga do nieba, to z jednej strony unikanie grzechu, a z drugiej – życie w stanie łaski uświęcającej. Czy my idziemy tą drogą? Każda Eucharystia, to nie tylko Ofiara Jezusa Chrystusa, Syna Bożego, ale to Droga, która prowadzi do nieba. Jezus Chrystus poprzez tę Ofiarę, otwiera nam drogę do nieba.
Stańmy w pokorze przed Panem i wyznajmy Mu to, co oddala nas od Niego, abyśmy poprzez tę Eucharystię zjednoczyli się z Bogiem, który Maryję z duszą i ciałem wziął do nieba.
W Uroczystość Wniebowzięcia NMP 15 sierpnia obchodzimy także odpust w kościele filialny w Kisielowie pw. Wniebowzięcia NMP, należy do najważniejszych świąt maryjnych w Kościele katolickim. Jest to dzień, w którym wspominamy i celebrujemy wyjątkowy przywilej Matki Bożej – wzięcie Jej z duszą i ciałem do niebieskiej chwały po zakończeniu ziemskiego życia. To święto, głęboko zakorzenione w tradycji Kościoła, łączy w sobie bogatą teologię, wielowiekową historię oraz liczne zwyczaje ludowe, szczególnie żywe w polskiej kulturze jako święto Matki Bożej Zielnej.
Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny: Otwarta Brama do Nieba i Nadzieja dla Ziemi
Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny to jedno z najpiękniejszych i najbardziej niosących nadzieję świąt w Kościele katolickim. Obchodzone 15 sierpnia, przypomina nam, że Matka Boża, po zakończeniu swego ziemskiego życia, została wzięta z ciałem i duszą do chwały nieba. Nie jest to jedynie prawda wiary uroczyście ogłoszona przez papieża Piusa XII w 1950 roku, lecz rzeczywistość głęboko zakorzeniona w Tradycji Kościoła i w Piśmie Świętym. Jest to zaproszenie dla nas wszystkich, aby patrzeć w niebo, nie tracąc stóp na ziemi; aby żyć z oczami utkwionymi w wieczności, ale z rękami gotowymi służyć w teraźniejszości.
- Dogmat Wniebowzięcia: Historia i Uzasadnienie
1 listopada 1950 roku papież Pius XII w konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus ogłosił uroczyście:
„Niepokalana Matka Boga, zawsze Dziewica Maryja, po zakończeniu biegu swego życia ziemskiego, została wzięta z ciałem i duszą do chwały niebieskiej.” To ogłoszenie nie pojawiło się znikąd. Na przestrzeni wieków Kościół czcił i wierzył, że Maryja nie podlegała zniszczeniu grobu. Ojcowie Kościoła, tacy jak św. Jan Damasceński, już w VIII wieku twierdzili, że „Ten, który w Niej zamieszkał w łonie, zabrał Ją także do siebie”. To przekonanie opierało się nie tylko na wyjątkowej świętości Matki Bożej, ale również na głębokim zrozumieniu Jej roli w historii zbawienia. Pismo Święte nie opisuje wprost momentu Wniebowzięcia, ale są w nim fragmenty, które rozświetlają tę tajemnicę. W Apokalipsie 12,1 czytamy: „Ukazał się wielki znak na niebie: Niewiasta obleczona w słońce, a księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu.” W Tradycji tą Niewiastą jest Maryja, uwielbiona w niebie, obraz i zapowiedź Kościoła triumfującego.
- Głębokie Znaczenie Teologiczne
Wniebowzięcie to przede wszystkim ogłoszenie zwycięstwa Chrystusa nad grzechem i śmiercią. Maryja, zachowana od grzechu pierworodnego od chwili swego Niepokalanego Poczęcia, w pełni uczestniczy w tym zwycięstwie. Jej ciało nie zaznało zniszczenia, ponieważ było żywym tabernakulum Słowa Wcielonego. Z teologicznego punktu widzenia ta tajemnica przypomina nam, że zbawienie nie jest jedynie duchowe, lecz obejmuje całą osobę — duszę i ciało. Maryja już teraz żyje tym, czego my oczekujemy w powszechnym zmartwychwstaniu. Jak mówi św. Paweł w 1 Liście do Koryntian 15,54: „Zwycięstwo pochłonęło śmierć.” W Maryi to zwycięstwo już się dokonało.
- Wymiar Duszpasterski i Aktualność
Żyjemy w czasach materializmu, pośpiechu i niewiary w życie wieczne. Wniebowzięcie jest balsamem przeciwko rozpaczy. Przypomina nam, że nasza ostateczna ojczyzna nie jest tutaj, a śmierć nie jest końcem. Patrząc na Maryję, widzimy spełnienie obietnicy Chrystusa: „W domu Ojca mego jest mieszkań wiele” (J 14,2). Z duszpasterskiego punktu widzenia to święto jest wezwaniem, by żyć jako obywatele nieba, nie dając się zniewolić troskom ziemskim. To zaproszenie do czystości serca, pokory i służby — cnót, które przygotowały Maryję do chwały, którą teraz się cieszy.
- Zastosowania w Życiu Codziennym
Świętowanie Wniebowzięcia to nie tylko wspomnienie minionego wydarzenia, lecz pozwolenie, by ono nas przemieniało. Oto kilka sposobów, by tę tajemnicę wcielać w życie: Nadzieja wobec śmierci: odejście bliskiej osoby może być rozświetlone pewnością, że w Chrystusie śmierć jest bramą do pełni życia. Wartość ciała: troska o siebie z godnością, pamiętając, że ciało jest świątynią Ducha Świętego i przeznaczone do zmartwychwstania. Hojna służba: tak jak Maryja żyła dla Boga i dla innych, jesteśmy wezwani do życia oddania i konkretnej miłości. Spojrzenie ku Niebu: pielęgnowanie chwil modlitwy i ciszy, pozwalając, by serce napełniało się pragnieniem wieczności.
- Zakończenie: Maryja, Znak Pewności i Pokoju
15 sierpnia liturgia wypełnia się radością. Niebo i ziemia spotykają się w osobie Maryi, już uwielbionej, ale wciąż troskliwej Matki dla nas. Jest Ona ikoną tego, co Bóg pragnie uczynić z każdym ze swych dzieci: wprowadzić ich w pełnię życia. Kontemplując Wniebowzięcie, umacniamy się w wierze i odnawiamy w nadziei. Nie idziemy sami: Maryja idzie przed nami, pokazując, że droga do nieba wiedzie przez codzienną wierność, pokorne oddanie i całkowite zaufanie Bogu. Jak przypomina psalmista: „Zachwycił się król twą pięknością; skłoń się ku niemu, bo on jest twym panem” (Ps 45,12). Niech to święto na nowo rozbudzi w nas pragnienie życia z oczami zwróconymi ku górze i sercem mocno osadzonym w misji, którą Bóg powierzył nam tutaj, na ziemi.
„Maryja została wzięta do nieba, radują się zastępy aniołów”. Dołączmy do wspólnej radości z zastępami aniołów w niebie. Wyśpiewajmy teraz razem z nimi hymn uwielbienia Bogu.
Idźmy do naszych rodzin z Bożym błogosławieństwem. Dziękujmy Bogu jak Maryja, za wszystko co z ręki Boga otrzymujemy. Niech to dziękczynienie będzie widoczne przez innych w uczynkach miłosierdzia wobec braci i sióstr, których spotkamy w drodze do nieba.
Wszechmogący, wieczny Boże, który Najświętszą Dziewicę z ciałem i duszą przeniosłeś do niebieskiej chwały, przyjmij nasze modlitwy i za Jej wstawiennictwem udziel na Twoich darów. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
